Zabeleženo
je da je 600.000 muškaraca sa svojim familijama napustilo svoje dotadašnje
prebivalište (4).
Ovo je očigledno veliko preterivanje, jer bi to značio takav masovan odlazak
od preko 2 miliona osoba; daleko više nego što je u to vreme bila ukupna
populacija Egipta. (Čak i nakon više 3200 godina kasnije, 1800.AD, broj
stanovnika bio je samo četiri miliona.) Sadašnje važeće mišljenje je da
Izlazak, uključujući i potomke Bendžamina, Jakova i Josifa, nije mogao da
broji više od 150.000 ljudi sve ukupno, a verovatno i mnogo manje. Uvečanje
ove brojke moralo bi sigurno da iziskuje ogromne logističke probleme. U
skladu sa njegovom pisanom željom pre svoje smrti, negde oko 1600.NC, sa
više od neverovatnih 100 godina, Josifovi posmrtni ostaci (mošti) bili su
uzeti iz njegovog groba u Avarisu i poneti od strane Jevreja za konačan
pokop u Hananu
(5).
Generalno se smatra da je Josifovo poslednje mesto ukopa bilo u Šekemu (sada
poznatom kao Nablus i na teritoriji koja je od skoro u rukama Palestinaca)
premda to nije nikada bilo sa sigurnošću potvrđeno.
Premda najkraći put do Hanana leži
istočno, duž Mediteranske obale, bilo je opšte poznato da obimna utvrđenja
leže između mora i planina na severo-zapadu od Sinajskog poluostrva. Ona su
postojala da odbace pljačkaške Filistejce ( u značenju “Osvajači sa mora”)
koji su zauzimali zemlju koja se prostirala na severo-istočni prolaz, danas
poznat kao Gaza. Kao posledica tih činjenica, Mojsije nije imao izbora već
je pošao jugo-istočnim putem u cilju praćenja jedinog alternativnog puta
koji je vodio preko vrhova a zatim niz istočnu stranu Sueckog zaliva. U to
vreme, rasprostranjene močvare sa trskom i slane oblasti ležale su
između sadašnjeg Sueca i Gorkih Jezera. Hebrejska reč za “Crveno more” je
ista kao za “More Trski”. Slučajno ili ne, trska je uskoro potom postala
jedinica mere (Pogledaj
Prilog D).
Jevreji su skoro završili svoj prelazak
kroz More Trski kada je Dudimoze promenio svoju odluku, što je bio rezultat
političkih pritisaka da se vrate nazad robovi. Tako je on naredio jedinici
svoje armije, sastavljenoj uglavnom od novo razvijenih bojnih dvokolica, da
ih ponovo liše slobode. Priča o “razdvajanju vode”, koja je omogučila
Jevrejima prolaz, je veoma dobro poznata
(6).
Taj događaj, zajedno sa njihovim prolazom, i pored toga što su duboko
ukorenjeni u tradiciju i legendu, nikada nisu dobili potvrdu. Jedno treba
imati na umu, a to je da je u to vreme egipatska praksa bila da se nikada ne
dokumentuju promašaji bilo koje vrste; arhivari i pisari bili su jedino
spremni da zabeleže vojne pobede i druga značajna dostignuća. Međutim,
ukoliko se ovo objašnjenje može bazirati na bilo kojoj suštini, prelaz kroz
ovaj neprekidan deo graničnog pojasa može se stvarno postići tokom perioda
kvadraturnih plima na vrhu Sueckog zaliva, spojeno sa jakim severnim
vetrovima; dok je sa druge strane, bilo moguće da je faraonova nastupajuća
vojska pretrpela ogromnu poplavu kao rezultat spoja prolećne oseke i jakih
južnih oluja. (Visina Prolećnih oseka na Suecu je 2,4 m, a Kvadraturne plime
0,9 m )
Zbog potrebe da se osigura odgovarajuće
snabdevanje vodom, Mojsije je bio obavezan da prati ustanovljeni put
koji je prolazio pored rudnika bakra i tirkiza koji su ležali duž
istočne strane Crvenog Mora. Konačno, Mojsije i njegovi pratioci
završili su put ulogorivši se za izvesno vreme u ravnici, u podnožju
planine Horeb (planina Sinaj).
